Anam
Annelik insan yetiştirme sanatıdır. Annelik, babalıktan en az üç adım önde gelir. Annemiz, pek Çok şeyi kendisinden öğrendiğimiz ilk öğretmenimiz, zor zamnalrdda kendimizi kucağına atığımız, yanımızda olmadığı zamanlarda bile anam deyip manevi kucağına sığındığımız, şefkat meleğimizdir. Bugün toplumlumuzda ağlayan analar var. O halde anarlı ağlatanlardan olmamaya, onları snede birkaç gün değil her zamn hayatlarında ve ömürlerinden sonra bile hoşnut etmeye gayret etmeliyiz. Zira ‘’cennet anaların ayağı altındadır.’’ Cennete giden yol ananın rızasından geçmektedir. Her namazda okuduğumuz ‘’rebbena’’ dusında kendileini andığımız anne ve babamızla sağlıklarında iyi geöçinip onların duasını almalıyız. Anne, baba olunca çocuklarımızdan beklediklerimizden fazlasını anne ve babalarımıza yaparak onlara örnek olmalıyız. Unutmayalım ki; anne ve baba hakkı ve savgisi, onları huzur evlerine mahkum ettikten sonra, orada onları ziyaret etmekle ödenmeyecek kadar büyük bir hak, engin bir sevgi ve saygı selidir. İnsanı en güzel bir şekilde yaratmış olan yüce Allah(cc), ona akıl denen nimeti vererek onu btün yaratıklardan daha üstün yaratmıştır…
İnsana da, anne babasına iyi davranmasını emrettik. Annesi onu her gün biraz daha güçsüz düşerek karnında taşımıştır. Onun sütten kesilmesi de iki yıl içinde olur. (İşte onun için) insana şöyle emrettik: "Bana ve anne babana şükret. Dönüş banadır." "Eğer, hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadığın bir şeyi bana ortak koşman için seninle uğraşırlarsa, onlara itaat etme. Fakat dünyada onlarla iyi geçin. Bana yönelenlerin yoluna uy. Sonra dönüşünüz ancak banadır. Ben de size yapmakta olduğunuz şeyleri haber vereceğim." (LOKMAN 14-15)